‏نمایش پست‌ها با برچسب شعر سبز. نمایش همه پست‌ها
‏نمایش پست‌ها با برچسب شعر سبز. نمایش همه پست‌ها

۱۳۸۹ شهریور ۱۱, پنجشنبه

لا لا لا لا گل زیتون

لا لا لا لا گل زیتون
بابات رفته توی زندون

توی زندون نمیدونی
چه ها کردن با زندونی

لا لا لا لا گل زیبای مادر
بابات تو آسمونهاست جان مادر

بابات مرد بود، مردونه ایستاد
برای حق مردم جونشو داد

------------------
چه ناسپاسیم ما اگر خانواده زندانیان سیاسی و شهدای سبز را به حال خود بگذاریم.
این خانواده های عزیز، سرپرست خودشونو از دست دادن به یاریشان بشتابیم.

۱۳۸۹ شهریور ۱۰, چهارشنبه

به امید پیروزی: سر اومد زمستون - شکفته بهارون + دانلود

سراومد زمستون، شکفته بهارون

گل سرخ خورشید باز اومد و شب شد گریزون

کوهها لاله زارن، لاله‌ها بیدارن

تو کوهها دارن گل گل گل آفتابو میکارن

توی کوهستون، دلش بیداره

تفنگ و گل و گندم داره میاره

توی سینه‌اش جان جان جان

یه جنگل ستاره داره، جان جان، یه جنگل ستاره داره

سراومد زمستون، شکفته بهارون

گل سرخ خورشید باز اومد و شب شد گریزون

لبش خنده نور

دلش شعله شور

صداش چشمه و یادش آهوی جنگل دور

توی کوهستون، دلش بیداره

تفنگ و گل و گندم داره میاره

توی سینه‌اش جان جان جان

یه جنگل ستاره داره، جان جان، یه جنگل ستاره داره



۱۳۸۹ شهریور ۴, پنجشنبه

ای مسلط دستت از خون شهیدان سرخ است

تقدیم به شهدای راه آزادی:
خانه سرخ و کوچه سرخ است وخیابان سرخ است

جاری از خون،پهنه ی برزن ومیدان سرخ است

ده به ده ، پرچم خشم است که بر می خیزد

مزرعه زرد و چپر سبز خیابان سرخ است

تا گل خونی فریاد در این باغستان،

ساقه از ضربه شلاق زمستان سرخ است

وحشتی نیست از انبوه مسلسل داران

تا در این دشت غرور کینه داران سرخ است

روسیاه است اگر این شب مردم کش بد،

تا دم صبح وطن،سینه یاران سرخ است

با تو سر سبزی از ایثار سیه پوشان است

ای مسلط!دستت از خون شهیدان سرخ است
ترانه سرا :ایرج جنتی عطایی

۱۳۸۸ دی ۲, چهارشنبه

مظلوم ترین شهید آزادی


در کوچه های شاد
در بین مردمان
همگام با همه
ترانه آزادی می سرود

در کوچه ای غریب
هنگامه ای عجیب
در بین خوکیان
تنها ترانه بود

فریاد میزند
بیدار بشو خدا
در پیش درگهت
ترانه ات را آتش زدند

۱۳۸۸ دی ۱, سه‌شنبه

اینها همه زاییده تواند


عدل و برابری
عشق و برادری
شدند شکار کفتاران تو
میشناسی پدر؟ اینها همه زاییده تواند

دین شد زبون و خرد
زندان شد پر از عدو
این دشمنان تو که همگی پیمبرند
خشمگینی پدر؟ اینها همه زاییده تواند

اخم شد حکمت ما
وهم شد چیره به ما
این وهم و اخم شدند حاکمان ما
حق میدی پدر؟ اینها همه زاییده تواند

آزادی و هنر
فرهنگ و دین و فر
بازیچه پسرانت خفقان و خفتند
بیداری پدر؟ اینها همه زاییده تواند

آرمان سبزمان
آیین شادمان
خشک شد ز غمباد اساطیر تازیان
غمگینی پدر؟ اینها همه زاییده تواند

چشمان مادران
غمگین و آه کشان
مایوس ز بازگشت فرزندانشان
معصومی پدر؟ اینها همه زاییده تواند

۱۳۸۸ آذر ۲۵, چهارشنبه

به یزدان که گر ما خرد داشتیم


در این خاک زر خیز ایران زمین
نبودند جز مردمی پاک دین
چو مهر و وفا بود خود کیششان
گنه بود آزار کس پیششان

همه بنده ی ناب یزدان پاک
همه دل پر از مهر این آب و خاک
پدر در پدر آریایی نژاد
ز پشت فریدون نیکو نهاد

کجا رفت آن دانش و هوشمان؟
که شد مهر میهن فراموشمان
نبود این چنین کشور و دینمان
کجا رفت آیین دیرینمان

گرانمایه بود آنکه بودی دلیر
گرامی بدان کس که بودی دلیر
به یزدان که گر ما خرد داشتیم
کجا این سرانجام بد داشتیم؟

نه دشمن در این بوم و بر لانه داشت
نه بیگانه جایی در این خانه داشت
از آن روز دشمن به ما چیره گشت
که ما را روان و خرد تیره گشت

از آن روز این خانه ویرانه شد
که نان آورش مرد بیگانه شد
چو ناکس به ده کدخدایی کند
کشاورز باید گدایی کند

اگر مایه زندگی بندگی است
دو صد باره مردن به از زندگی است
بیا تا بکوشیم و جنگ آوریم
برون سر از این بار ننگ آوریم

۱۳۸۸ آبان ۲۸, پنجشنبه

کی صداتو برده، میهن خشم آلود؟

توی این ساعت شوم
توی این فصل کبود

وسط تعزیه ی
هیشکی نیست هیشکی نبود

توی هیر و ویر این
جشن جنجال سکوت

کی صدا تو برده
میهن خشم آلود؟

خورشیدتو کی برده و
کی سایه تو آتیش زده

که از پی این همه شب
شب رفته و شب اومده

مگه تو تقویم سکوت
ستاره تو چاه کیه؟

سار روی شاخ چی و
خندق سر راه کیه؟

بگو تو فال قهوه مون
عجوزه، بدخواه کیه؟

آفتاب لب بوم کی و
عقرب روی ماه کیه؟

خونه از گریه پره
کوچه از مرگ غزل

توی ویرونی باغ
نقش گل بغل بغل

قطره ای اشک اینجا
شعله ای آه اونجا

پاره ای گل اینجا
تیکه ای ماه اونجا

کوچه تا کوچه هراس
خونه تا خونه عزا

دل به دل نفرین و
لب به لب نقش دعا

لشکر گل خوار رو
کی به راه انداخته؟

خواهر خورشید و
کی به چاه انداخته؟

۱۳۸۸ آبان ۲۷, چهارشنبه

از پس پرده نگاه کن

از پس پرده نگاه کن
مثل شطرنجه زمونه

هر کسی مثل یه مهره
توی این بازی می مونه

یکی مثل ما پیاده
یکی صد ساله سواره

یه نفر خونه به دوشه
یکی دو تا قلعه داره

یه طرف همه سیاه و
یه طرف همه سفیدن

روبروی هم یه عمره
ما رو دارن بازی میدن

اونا که اول بازی
توی خونه ی تو و من

پیش پای اسب دشمن
اون همه سرباز و چیدن

ببین امروزم تو بازی
میون شاه و وزیرن

هنوزم بدون حرکت
پشت ما سنگر می گیرن

تاج و تخت شاه دیروز
در قلعه شون نمیشه

به خیالشون که این تاج
سرشونه تا همیشه

یادشون رفته که اون شاه
که به صد مهره نمی باخت

تاج و از سرش تو میدون
لشکر پیاده انداخت

اون که ما رو بازی میده
اونه که مهره رو چیده

اون که نه شاهه نه سرباز
نه سیاهه نه سفیده


۱۳۸۸ آبان ۱۵, جمعه

جوانه

گيرم كه در باورتان به خاك نشستم؛

و ساقه هاي جوانم از ضربه هاي تبرهاتان زخم دار است؛

با "ريشه" چه مي كنيد؟

گيرم كه بر سر اين بام،

بنشسته در كمين پرنده اي،

پرواز را "علامت ممنوع" مي زنيد،

با جوجه هاي نشسته در آشيانه چه مي كنيد؟

گيرم كه مي زنيد!

گيرم كه مي بريد!

گيرم كه مي كشيد!

با "رويش ناگزير جوانه" چه مي كنيد؟