این روزها شاهد یک بام و دو هوا در مسایل سیاسی و اجتماعی و مذهبی هستیم . نمونه هایش را ذکر میکنم.
تشیع علوی تا زمانی سیاسی و ظلم ستیز است که موافق دولت باشد و در برابر همه ظلم ها اعتراض کند به غیر از ظلم حکومت خودش بر مردمش و یا ظلم هم پیمانان حکومتش، در بقیه موارد تشیع یعنی تقیه و خفه خوان.
نماز جمعه تا وقتی نماز عبادی-سیاسی است که امثال احمد خاتمی و جنتی با ادبیات کیهان گونه خود مخالفان دولت را تخطئه کنند و گرنه باید مثل نماز جمعه هاشمی ملت فقط نماز بخوانند و بروند پی کارشان.
روز قدس تا وقتی روز مبارزه با استکبار و استبداد است که مخاطب شعار های ضد استبدادی حکومت خودمان نباشد وگر نه خوی ضد استبدادیمان را توی سر و صورت معترضان خورد می کنیم.
عزا داری امام حسین(ع) تا وقتی سیاسی-عقیدتی است که در منابر و رسانه هایمان مخالفان دولت و روشنفکران را در صفوف یزیدیان فرض کنیم و خودمان را جزو 72 نفر یاران امام وگرنه محرم فقط باید عزاداری حسین بشه و به سر و سینه خود بزنی که قربان لب تشنه ات یا حسین (ع).
راه و عقیده حسین (ع) ؟ محمد و علی و حسن و حسین ماییم، هر چه ما بگوییم!
یا حسین(ع) مظلومیت تو و یارانت محدود به روز عاشورا نبود و نیست امروز هم راه تو و یاران تو مظلومند و اسیر و زخم خورده و شهید ...